Αν αναρωτηθεί κανείς γιατί αξίζει κάποιος νέος να ασχοληθεί με την επιστημονική πλευρά της πολιτικής, η απάντηση μπορεί να του δωθεί ίσως από την ανάλυση των δύο πρώτων όρων που κοσμούν την κεφαλίδα αυτού του κειμένου.

     Η πολιτική είναι σίγουρα από τις πιο αρχαίες δραστηριότητες στην ανθρώπινη ιστορία. Αν και αρχαία όμως, ακόμα και οι μελετητές της και οι εμπλεκόμενοι με αυτήν δεν μπορούν να την περιγράψουν με έναν ακριβή ορισμό. Ίσως γιατί η έννοια της πολιτικής δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια πρόταση με αυστηρή εκφραση και σαφή όρια. “Π.χ λεξικό πανεπιστημίου Cambridge: Πολιτική είναι το σύνολο των δραστηριοτήτων της κυβέρνησης, η μελέτη των τρόπων με τους οποίους μια χώρα κυβερνάται.” Μπορούμε όμως να πούμε ότι η πολιτική εκφράζει την έννοια της διαπραγμάτευσης ή του συμβιβασμού μεταξύ των μελών μιας κοινωνίας είτε αυτή είναι κοινωνία προσώπων είτε κοινωνία κρατών ή οργανισμών, με σκοπό να διαχειριστούν τις διαφορές τους. Μέσα από την ενασχόληση με την πολιτική απορρέει το δικαίωμα δράσης δηλαδή της εξουσίας και μέσα από την εξουσία ένα σύνολο αποφάσεων.

     Είναι λοιπόν δουλειά της πολιτικής επιστήμης να αναδείξει αυτά τα μοντέλα άσκησης πολιτικής που κατορθώνουν να παράγουν έργο προς όφελος του πολίτη ή ακόμα και του ίδιου του κράτους. Η Σπουδή της πολιτικής είναι μία από τις πιο δύσκολες δραστηριότητες γιατί ως επιστήμη δεν δύναται συχνών πειραμάτων.


     Η Πολιτική επιστήμη λοιπόν παρακολουθώντας την πορεία μιας πολιτικής θα πρέπει να αναλύσει τα στάδια που αυτή περνάει. Δηλαδή αρχίζοντας με το πως αποφασίζεται μια πολιτική, πάνω σε ποιες συγγεκριμμένες προτάσεις βασίζεται, αν εφαρμοζεται τελικά, αν έχει αποτελέσματα και τελικώς αν θα πρέπει να συνεχιστεί, να αναθεωρηθεί ή να καταργηθεί.

     Στην χώρα μας ο νέος πολιτικός επιστήμονας αν και ασχολείται με ένα τόσο δύσκολο αντικείμενο δεν έχει την δυνατότητα εκτός πανεπιστημίου, αν και κατά καιρούς έχουν γίνει σοβαρές προσπάθειες, να συνεχίσει να εντριφεί στην πολιτική επιστήμη μέσα σε ένα περίβάλλον ειδικά διαμορφωμένο γι’ αυτόν το σκοπό. Δυστυχώς, μετά το πανεπιστήμιο οι πολιτικοί επιστήμονες έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στον μοναχικό δρόμο της μελέτης ή σε έναν πιο καθοδηγούμενο.

     Το κενό αυτό έρχεται να καλύψει ο νεοσυσταθής Επιστημονικός Όμιλος Νέων Πολιτικών Επιστημόνων. Ο Ε.Ο.ΝΕ.Π.Ε. αποτελεί μη κυβερνητικό μη κερδοσκοπικό σωματείο και έχει ως στόχο μέσα από την λειτουργεία του, να φέρει τον νέο πολιτικό επιστήμονα στο προσκήνιο των εξελίξεων και να τον εφοδιάσει με τα απαραίτητα εκείνα προσόντα που θα τον κάνουν ακόμα πιο ανταγωνιστηκό στον εθνικό και διεθνή επιστημονικό κόσμο.

* John Herz, InternationalPolitics in the Atomic Age (N.York: Columbia University Press, 1962), σελ. 214/
Διεθνείς Σχέσεις  Συνέχεια και Μεταβολή (Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων Ι.Σιδέρης) σελ. 17.